گاها نکاتی کوچک در امورات روزمره، تاثیر بسیار زیادی در خلق و خوی ما دارند. چند روز قبل در مسیر بازگشت به منزل، وارد کوچه ای  (که به دلیل ساخت و ساز و ریخته شدن ماسه و... تنگ شده) شدم که مشرف به ورودی غربی کوچه ما است، پیکانی از دور ظاهر شد و نرسیده به قسمت باریکتر کوچه شروع به زدن چراغ کرد، بدین معنی که بنده بازگردم تا ایشان اول رد شوند، بگذریم از آنکه با کمی تاخیر در سرعت گرفتن ایشان، می شد هر دو اتومبیل رد شوند. درهرحال با توجه به شرایط و اینکه اتومبیل ایشان پر از زن و بچه و کودک بود تصمیم گرفتم برگردم، اما دریغ که وی با نور بالا زدن های پی در پی و با شدت نوری که از چراغهای اورجینال پیکان بعید است رسما بنده را کور کرده بودند که حتی توان نگاه به عقب از آینه هم از من ساقط شده بود . این از آن روز که تاثیری ناراحت کننده بر اخلاق بنده داشت. اما امروز و اندکی قبل که از منزل مادربزرگ به مقصد خانه خارج می شدم مشغول پیچیدن در خیابان خلوت آنان بودم که پرایدی با سرنشینی آقا و خانمی از مسیر مقابل دیده شدند مرد راننده قبل از رسیدن به اتومبیل اینجانب به آرامی چراغ های اتومبیل خود را در حد نور ریز خاموش کرد و به محض اینکه از کنار من رد شد دوباره آنها را روشن کرد  مطمئنم تصدیق می فرمائید که دقت نظر و فرهنگ ایشان انصافا شایسته تحسین است.
شاید شما هم با این موارد مواجه بوده اید مثلا در پارکی همراه با خانواده نشسته اید که کسی نور اتومبیل خود را خاموش نمی کند و آن مشرف به مردم نشسته در پارک انداخته است. یا آنکه در خیابان و جاده ای در حرکت هستید و نور غیر عادی اتومبیل مسیر روبرو برای چند لحظه مانع از دید کامل شما می شود و یا از همه بدتر نورغیر عادی اتومبیل پشت سر شما بر روی هر سه آینه افتاده و نه جلو رو می شود دید و نه پشت سر را!
دنیا زورخانه و میدان رزم نیست، احترام امری متقابل است و این احترام از روابط کلامی تا انداختن نور چراغ اتومبیل، همه را شامل می شود به نظر میرسد باید بیشتر از اینها به فکر اطرافیان خود، که مسیر زندگی  را مشترکا با آنها می پیمائیم، باشیم