در حالت کلی انسان کم کاری نیستم، ولی جزء افراد پرکار هم محسوب نمی شوم. یکی از دل مشغولی های من همین وبلاگ اقتصاد در تبریز است که پیش رو دارید؛ داستان شروع وبلاگ به زمانی برمی گردد که سال آخر دانشگاه بودم و شایع شد شرکت acer به هر کسی که بتوانند افراد دیگر (فکر کنم 25 نفر) را عضو سایت acer کند لپ تاب رایگان می فرستد! البته تبلیغ هایی از این دست را قبول نداشته و ندارم اما در آن زمان برای اینکه هم وبلاگ و بلاگ نویسی را امتحان کرده باشم و هم اینکه آن به اصطلاح لب تاپ رایگان را ببرم وبلاگ اقتصاد در تبریز را راه انداختم (به همین سادگی!!!). هرچند هنگامی که مشغول انتخاب نام برای وبلاگ بودم تقریبا می دانستم که بعدا می خواهم چه استفاده ای از این وبلاگ ببرم و به دنبال چه هستم. ناگفته نماند که بیشتر از آنکه علاقمند به داشتن وبلاگ باشم درخیال داشتن وب سایت بودم (وهنوز هستم) چنانچه قبل از داشتن این وبلاگ، در مجموعه GeoCities شرکت یاهو ـ که اکنون بسته شده ـ وب سایت داشتم و البته آنجا هم به بورس و اوراق بهادار پرداخته بودم (حدودا سال 1383).

خلاصه اینکه وبلاگ اقتصاد در تبریز (www.tabriz1384.blogfa.com) در سال 1384 متولد شد و اکنون نزدیک به 4.5 سال از عمر آن می گذرد و البته دارای شناسنامه هم هست! ( نام شناسنامه ای آن را www.abedini.info گذاشته ام).  اما مدتی است احساس می شود تعداد و تناوب نوشته ها در وبلاگ کم شده و گاه دوستان می پرسند "چرا نمی نویسی؟" این ایراد را تا حدی قبول دارم . اما مطمئنم به محض آنکه سروسامان مناسبی به کارها و افکارم بدهم وبلاگ را توسعه ای همه جانبه خواهم داد هرچند برخی از مراحل توسعه را نیز شروع کرده ام به عنوان مثال بخش اکونومیست وبلاگ را به صورت وبلاگ دیگر با آدرس (www.economist.abedini.info) از اواخر سال 2009 اضافه نموده ام (از لینکهای بالا سمت چپ وبلاگ ببینید) که هر هفته می توانید آخرین شماره مجله اکونومیست و فایل صوتی آن را بیاید (البته در صورتی که خود بتوانم آن را در اینترنت پیدا کنم قرار خواهم داد!) و نیز قسمت مجزایی برای برنامه های آموزشی (www.abedini.info/page/education.aspx) و نرم افزار eviews (http://www.abedini.info/page/eviews.aspx) ترتیب داده شده که همه در مراحل ابتدایی آنچه در نظر دارم هستند. درحال حاضر نه توانایی لازم از لحاظ وقت و زمان و نه بضاعت لازم از لحاظ دانش و مالی برای توسعه بیشتر وبلاگ را ندارم و احتمالا تا چند ماه آینده روند حرکتی وبلاگ به همین کندی خواهد بود (حداقل تا اوایل سال جدید اگر عمری باشد) لکن امیدوارم در سال 1389 با وبلاگ بهتر (والبته عابدینی ای بهتر!) ظاهر شوم ... به امید آن روز

نکته دوم : مدتی است برای ارائه گواهی حضور در دوره های آموزشی برخی از دانشجویان دانشگاه تبریز به دفتر من مراجعه می کنند با هربار آمد و رفت آنان یاد دانشگاه در ذهنم تداعی می شود و معترفم که به حال آنان نه غبطه که حسودی می کنم! آنقدر از آنها در مورد دانشگاه و اساتید و... سوال می کنم که گاه خود خجالت می کشم گاهاً تصمیم می گیرم به دانشگاه بروم و در راه روهای تاریک و تنگ دانشکده علوم انسانی قدم بزنم و بر روی سطل آشغال گوشه کناری راه پله (همانجایی که کوریدور کلاسها به نیم طبقه بالا و دفتر گروه می رسد) بنشیم!! (چه آرزویی دارم!). شدیداً آرزومندم دوباره به دانشگاه تبریز برگردم

اشاره:
ويژگي سازمانهاي امروزي پويايي و پيچيدگي ، ‌ابهام و سنت گريزي است و دائماً از محيط اطراف خود تاثير مي پذيرند ، و تغيير را به عنوان ضرورتي اجتناب ناپذير پذيرفته اند .  امروزه پيش بيني تغييرات دنیای کنونی غیرممکن است. با درك اين مهم كه تغيير جزء لاينفك و ذات سازمانهاي هزاره سوم شده است ، قدرت سازگاري و انطباق با تحولات اخير در عرصه هاي مختلف اقتصادي اجتماعي ،افزايش مي يابد.
 به منظور غلبه بر شرايط نامطمئن ، پيچيده و پويا تنها راهي كه پيش روي مديران قرار دارد ، توانمندسازي سازمان و كاركنان از طريق كسب دانش و مهارت های روز دنیا خواهد بود. از اين رو، داشتن نيروي انساني توانا و كارآمد كه بنياد ثروت ملي و دارائيهاي حياتي سازمان به حساب مي آيند، منافع بسيار زيادي براي سازمانها ، شركتها و بنگاه هاي اقتصادي به دنبال خواهد داشت  در واقع از آنجا که کارکنان ،گرانبهاترین سرمایه یک سازمان هستند.  تحو ل و پویایی هرسازمان ، به میزان توانمندی نیروی انسانی آن سازمان بستگی دارد. تواناسازي ، ظرفيتهاي بالقوه اي را براي بهره برداري از توانايي افرادی كه از آنها استفاده كامل نمي شود، در اختيار سازمانها مي‌گذارد. هرگاه سازمانها بخواهند در دنياي پيچيده و پوياي امروزي ادامه حيات دهند ، به اين نيروي بالقوه نيازمندند و بايستي آن را مورد استفاده قرار دهند. از اين رو، وجود تغييرات سريع ، پيشرفتهاي تكنولوژيك و رقابتهاي آشكار و پنهان در دنيا ، اهميت و ضرورت تواناسازي را بيش از پيش آشكار ساخته است .