در انتهای سال 1385 و در نوشته ای با عنوان آخرین مطلب ... در خصوص دانشگاه تبریز مطلبی نوشته بودم به این مظمون که « دانشگاه تبریز رفته رفته از زمره دانشگاه های معتبر خارج شده حتی وزارتخانه هایی مانند وزارت نفت که بورس های خوبی به دانشجویان ممتاز دانشگاه ها ارائه می کنند نام دانشگاه تبریز را از برخی از بورس های خود حذف کرده اند، اینکه تعداد مقالات و فعالیت های علمی دانشگاه تبریز در برابر سایر دانشگاه ها به چه میزان است و آیا این اندازه برای دومین دانشگاه کشور (از لحاظ زمان تاسیس) قابل قبول است یا نه؟ سوالی است که پاسخ به آن چندان سخت نیست!»

شاید مطلع شده اید که وزارت علوم 8 دانشگاه تهران، صنعتي شريف، صنعتی اصفهان، شيراز، اميركبير، شهيد بهشتی، علم و صنعت و تربيت مدرس را به عنوان دانشگاههای برتر کشور انتخاب کرده و از این پس بموجب بند(ز) قانون ماده50 برنامه توسعه به دانشگاههاي برتر كشور بودجه اي اضافه بر بودجه هاي مصوب تعلق خواهد گرفت تا براي ارتقا و توسعه پژوهش در دانشگاه خود به كار گيرند. و این به معنای درجا زدن بیشتر دانشگاه تبریز است. هرچند دلایل زیادی را می توان برای توجیه یا فرافکنی این انتخاب ذکر کرد ( که مطمئنا ریاست دانشگاه آنان را خواهد گفت!) ولی این انتخاب با توجه به عملکرد مدیران و اساتید دانشگاه تبریز چندان دور از ذهن نبود تا زمانی که دانشگاه بصورت ایل و طایفه ای اداره شود و گروههای آموزشی و دانشکده ها از ورود نیرو های تازه برای تدریس ممانعت کنند، برنامه راهبردی علمی و پژوهشی برای دانشگاه تعیین نگردد، و درحالی که سایر دانشگاهها اعم از شیراز، صنعتی شریف و... طی آگهی های گوناگون از دانشجویان برتر سایر دانشگاهها برای دوره های فوق لیسانس و دکتری دانشگاه خود دانشجوی بدون کنکور انتخاب می کنند این دانشگاه دانشجویانی از این دست را از دست دهد وضع بر همین منوال خواهد بود.

به یاد داشته باشیم که یکی از دلایل اعتبار دانش ما اعتبار دانشگاه ماست...